Verhaal van mijnheer Bavelaar

‘Iedere week een bezoekje aan de viskar voor een haring!’

‘120 jaar worden met haring’

Haring: als kind was meneer Bavelaar (100) er al dol op. Hij kreeg het alleen niet vaak voorgeschoteld. Zijn ouders hielden niet van vis. In latere jaren bracht een vaste klant van zijn administratiekantoor altijd verse vis mee. Inmiddels, op 100-jarige leeftijd, brengt meneer elke week met zoon Gerard een bezoekje aan de plaatselijke viskar. Een belevenis om naar uit te kijken.

Gerard heeft zojuist zijn vader opgehaald uit De Kleine Meent, een woon- en leefgemeenschap voor acht dementerende ouderen in de landelijk gelegen omgeving van Renswoude. Meneer Bavelaar zit in zijn rolstoel voor de viskar. De verkoper maakt een praatje met Gerard en de eerste vis van de middag wordt bereid.
‘Mijn vader kijkt hier elke week weer enorm naar uit,’ vertelt Gerard ons. ‘Als ik binnenkom, gaat hij meteen rechtop zitten. Pa eet normaal niet zo snel, maar dit kan hij soms echt naar binnen schrokken. Zo lekker vindt hij het. Zelf woon ik in Amsterdam, dus dit is echt even ons moment. En als ik niet kan, dan komt mijn zus.’

Trots
Meneer Bavelaar bereikte vorige maand de prachtige leeftijd van 100 jaar. Niet zo heel lang geleden woonde hij nog thuis met zijn vrouw, die een jaar geleden stierf. Na een tijdje gewoond te hebben revalidatietraject op locatie De Engelenburgh in Veenendaal, woont hij nu vijf jaar in De Kleine Meent.

Gerard vertelt trots over zijn vader: ‘Pa weet helaas niet veel meer van nu, maar we kunnen wel herinneringen ophalen van vroeger. Zo was hij altijd gek van televisie. Hij was er als de kippen bij met een zwart-wit tv en later ook met een kleurenscherm. Kort geleden begon hij ineens over zo’n moderne tv van duizenden euro’s. "Die hebben we echt niet nodig pa", was mijn antwoord.’

In gesprek
Meneer Bavelaar vertelt dat hijhet goed heeft in De Kleine Meent. Hij wil nooit meer verhuizen. De dagstructuur is prettig en aan aandacht van de verpleegsters schort het bepaald niet. ‘Ik sta er soms echt van te kijken,’ zegt Gerard. ‘Ondanks zijn dementie blijven ze het gesprek opzoeken en kan mijn vader zelfs nog keuzes maken over bijvoorbeeld het eten. Dat is maar goed ook, want pa zegt altijd dat hij 120 jaarwil worden. Gezond eten hoort daarbij. Met name zijn visje!’


Bron: magazine ‘Voor elkaar, met Charim’ (februari 2017)
Tekst: Merijn Meivogel
Beeld: Studio Pothoff